Niet ieder verlies hoeft een trauma te zijn, wel ieder trauma is een verlies. Ook het verlies van een geliefde, een kind of een emotioneel afwezige ouder kan traumatisch zijn. Het ene verlies kunnen we bevatten, het andere is zo ondenkbaar en overspoelend tegelijk dat dit sporen achter laat in ons lichaam. Het verdriet is te groot en de pijn is niet te verdragen. Om dit enigszins draaglijk te maken splits onze ziel/ onze persoonlijkheid zich in drie delen. Onze hersenen zoeken naar een manier waarop het leven dragelijk wordt.

In het traumadeel liggen de herinneringen aan wat er is gebeurd en de daarbij behorende gevoelens bewaard.

Het overlevingsdeel maakt het verdriet tot behapbare delen. Het beschermt ons tegen de pijn van het traumadeel. Als het traumadeel te groot is dan zorgt het overlevingsdeel ervoor dat de pijn verkleind wordt zodat de impact niet meteen in heel zijn grootte door kan dringen.

Als tweede taak heeft het overlevingsdeel om als poortwachter het traumadeel uit ons bewustzijn te houden. Hij zorgt ervoor dat alle gevoelens en herinneringen worden verdrongen en hij zal zo hard blijven werken dat we hier ook geen toegang meer tot krijgen waardoor het bevriest. Het harde werken kost energie en zorgt vaak voor spanning en stress. Op een gegeven moment kan de energie niet meer stromen, het verdriet niet maar de liefde ook niet. Dit wordt gestolde rouw genoemd.

Als derde deel hebben we ons gezonde deel. Dit deel voelt dat er iets niet in orde is en verlangt naar verandering. Het kan reflecteren op zichzelf en het vraagt om hulp wanneer het overlevingsdeel vastloopt.