“Het zal altijd wel zo blijven” zegt ze, tegelijkertijd kijkt ze me met grote, vragende ogen aan. Meteen voel ik dat het me raakt en dat ik terug wordt gezogen in de tijd, bijna 13 jaar geleden. De rauwe pijn van de dappere moeder tegenover mij brengt mij terug naar daar waar ik zelf ooit was. Mijn “poortwachter” doet een stapje naar voren om me te behoeden van mijn eigen pijn. Ik voel meteen dat ik naar mijn hoofd schiet en in gedachten begin te ratelen, “wat moet ik zeggen? ik kan het niet mooier maken dan dat het is, ik wil haar niet beïnvloeden, dit is haar proces, niet het mijne”. Dan kijk ik weer in die grote, betraande ogen en doet me beseffen dat ik even vertrokken was. In gedachten kalmeer ik mijn eigen “poortwachter” en zeg tegen mezelf dat het ok is, dat hij weer een stapje terug uit mag doen. Ik ben in het hier en nu en dat was toen. Ik ben weer bij haar.
Dit alles in een fractie van een paar seconden. Me bewust van de overdracht van haar naar mij en de tegenoverdracht van mij naar haar. Twee moeders die ieder op hun eigen manier rouwen om het verlies van hun kind.
Stil geboren
Bijna 13 jaar geleden werd ons prachtige meisje stil geboren. En ja, ook na 13 jaar rouw ik nog steeds. Het verdriet en het gemis is niet minder. Ik heb haar niet losgelaten. In mijn hart en ons gezin groeit zij op en heeft zij de plek gekregen die ze verdiend. De liefde is oneindig dit gaat dus ook gepaard met het verdriet en het gemis. Op de vraag “zal dit altijd hetzelfde blijven” is mijn antwoord “nee”. Ja het verdriet blijft, zo ook het gemis maar het veranderd. Hier staat geen tijd of tempo voor. Waar in het begin het verdriet alles overspoelt zal dit steeds meer ruimte geven aan de liefde. Dit was ook mijn antwoord aan deze lieve moeder, Ik gun het haar en alle andere lieve ouders om steeds meer de liefde voor je kind te kunnen gaan voelen. Makkelijker gezegd als gedaan want om de liefde te kunnen voelen zullen we ook het verdriet moeten omarmen. Iets wat in het begin veel te groot is om in 1x binnen te laten komen. De poortwachter is er dus niets voor niets. Hij helpt ons om het immens grote verdriet in kleine stukjes op te delen en behapbaar te maken.
Mijn lieve schoonzus herinnerde me van de week aan het artikel in de Flair waar ik in 2012 ons verhaal heb gedaan. Confronterend en mooi tegelijk. Nog altijd trots en dankbaar op het artikel maar vooral op ons. Ik zou het niet anders hebben kunnen verwoorden op dat moment. Confronterend omdat we toen volop in de periode zaten van overleven, niet wetende wat er nog allemaal zou komen. Heb het leven lief mensen en vertrouw erop dat dit leven echt weer lief zal zijn!
