Toen onze dochter Fem stil werd geboren had ik nog geen flauw idee wat ons allemaal te wachten stond. Ik was onwetend over rouw en al helemaal over intense rouw. Verlies en hechting horen bij elkaar. Pas als je ergens of aan iemand gehecht bent en dit verliest, kun je rouw ervaren. Verlies is een breed begrip. Dit kan een overlijden zijn maar ook verlies van gezondheid, een baan, na een scheiding, een verhuizing of een onveilige jeugd. Hoe groter de hechtingsrelatie, des te meer liefde dat er is en hoe dieper de rouw is.
Na het verlies van Fem hebben we ooit de opmerking gekregen “maar hoe kun je zoveel verdriet hebben om iemand die je nooit hebt gekend”?. Een opmerking die recht door de ziel snijdt van een moeder in diepe rouw door iemand die waarschijnlijk net zo onwetend was als ik voor de geboorte van Fem. De hechting begint niet pas na de geboorte maar ontstaat al bij de preconceptie en gedurende de zwangerschap krijgt deze steeds meer vorm. Toen Fem dood werd geboren vulde er zich een enorme leegte in mij en wist ik simpelweg niet hoe ik verder moest. Door de jaren heen heb ik leren leven met verlies. Dit ging met vallen en opstaan. Nu na 12 jaar voel ik vooral heel veel dankbaarheid naar de mensen die er altijd voor mij/ ons zijn geweest, naar de mensen die haar naam blijven noemen en haar denken met haar geboortedag. Dankbaarheid naar Paul en naar het leven. Dankbaar naar dat Fem heeft mogen leven in mijn buik, in heel haar volheid en levendigheid.
De onwetendheid bij mijzelf maar ook bij anderen in mijn omgeving heeft gemaakt dat ik vorm wilde gaan geven aan mijn verlangen om bij te dragen aan kennis over rouw. Om deze te gaan verspreiden en nog veel meer; het ondersteunen van mensen in diepe rouw. Om hen bij te staan op hun soms eenzame weg in rouwland.
Een filmpje gemaakt door UMC Utrecht.
